365 gün kar kış, yağmur çamur demeden çalışan köylülerimiz temel besin maddelerinde dışa bağımlı olmasalar da, temel ihtiyaç maddelerinde dışa bağımlı olmuşlardır. Bunun için belli zamanlarda gruplar halinde Tirebolu, Görele, Çanakçı ve Gümüşhane ye ulaşan köyüm insanları, beraberlerinde götürdükleri peynir, yağ, bal vs. satarak gaz, tuz, kumaş, ilaçlık şeker gibi ürünleri satın alıp köylerine dönmüşlerdir. O yıllarda araç yolu bulunmadığından gidiş ve dönüşler yaya olarak yapılmakta olup üç beş gün sürmektedir. Bu nedenle insanlarımız yolculuk esnasında geceyi, yol üzerlerinde bulunan hanlarda geçirmişlerdir.
Tahıl ürünlerini kendileri temin eden insanlarımız, aynı şekilde sebze ve meyvelerini de kendileri ekip dikmiştir. Onlar için toprak ana her şey olmuş arazileri kendilerine fırın, market ve manav olmuştur. Darı, fasulye, patates, kabak, pancar vazgeçilmez temel besin maddeleri olup pezük, bostan, soğan, galdirik, ezeltere gibi bitkilerde sofralarını yeşillik olarak süslemiştir.
Yıl boyunca durmadan doğayla mücadele eden insanlarımız, sağlıklarını da ihmal etmemeye özen göstermişlerdir. Doğum (jinekolog) doktorları ebeler, ortopedi doktorları kırık çıkıkçılar, asabiye doktorları da fatihalar okuyarak dua eden nur yüzlü nineler ve aksakallı dedeler olmuştur. Köyün eczacıları da ağaç kabuklarından, bitkilerden ve çeşitli meyvelerden ilaç yaparak hastalara tavsiye eden insanlarımız olmuştur. Yine veterinerlerde kendileri olmuş, yağlı kara ve buna benzer çeşitli koca karı ilaçlarıyla hayvanlarını tedavi etmişlerdir.
Yine hayatın olmazsa olmazı olan suyu kanallarla taşımışlar, kaya parçalarını oyarak suyla doldurup önlerine ağaçtan kürünler yaparak, doğalarındaki canlıların susuz kalmasını önlemişlerdir. Mezarlıklarına, namaz kılmaları için geniş harmanlar yapıp kendilerine rahat hareket edebilecekleri ortamlar yaratmışlar, köylerinde bir köy odası ya da sağlık ocağı olmasa da, köy ve insanlarıyla alakalı konularda bir araya gelmesini bilmişlerdir.
İnsanlarımız köyde araç yolu olmadığından, kendilerinin ve yük hayvanlarının rahat gidebilmesi için patika yolları kazma küreklerle genişletmişler, dik olan arazileri de taştan basamaklar yaparak geçmişlerdir. Yol, tarla ve bahçe kenarlarında gördükleri her meyve fidanlarına aş yapmayı gelenek haline getirmişler, haberleşmelerini de karşıdan karşıya çağırarak ya da ıslık sesiyle sağlamışlardır. Elektrikten haberleri bulunmayan köyüm insanı gece aydınlatma aracı olarak çıra, ateş ışığı ve gaz lambalarından yararlanmışlardır.

İsmail GÜVENDİ
01-02-2009 İstanbul
guvendi_3428@hotmail.com